Friday, August 23, 2013

Everything will come to an end.

I've never been so stressed and frustrated as I am now than before. Quitting was never been my option but all of sudden it is now on my first list of to do now.

Enough is enough. I had so much! I've gone so far and looking on my own perspective I have to end this so soon.

Embattled thoughts, frail emotions, double minded and resented decisions. I want to go back to where I was before. I want the ground be opened and eat me down its 6 feet distance.

I am so tired. I want to freak out, break the rules and get lost!

I’m so exasperated. I can’t feel the joy anymore. I've been to this feeling for many times. And as of this moment, I’m still standing on the same ground. Where my road may lead me, I know God is already there. He is always in control.

Thursday, August 15, 2013

Buntong hininga! :/

Hayyy..ako’y napabuntong hininga
Medyo parang may amoy pa nga
Napapaisip, napapanganga
Hihikab na hindi ang aking panga

Para kase ang labo ng lahat sa akin
Hindi ko makuha pero aking uunawain
Noo ko tuloy biglang napapakunot
Ayan na, pati nguso’y sumisimangot

Teka lang ha, ako’y bubwelo
At talagang parang hilong hilo
Sa kalahati’y sadyang kay gulo
Maano’t pa lalo na ang buo

Napapahikbi na napapangiti
Sarili’y di ko na naman mawari
Kay gulo ng mga pangyayari
Parang kaysarap mawala ng sandali

Pwede kaya na lumipad ako
Sa kaulapan ay maglalaho
Papaimbabaw sa ulap at maglalaro
Kakalimutan ako nga pala'y isang tao

Siguro, pwede naman ang ganun
Sige na libre naman sumang-ayon
Pero ang totoo naman talaga nyan
Ako’y napapabuntong hininga lang naman